oei, ik groei - als moeder

Mijn voornemen voor dit jaar

is niet dat ik een liever mens wil zijn

want dat was een ramp het afgelopen jaar

ook is mijn voornemen niet om meer te geven aan de goede doelen

of me nog bewuster te zijn van het milieu

nee, mijn hoofd is veel te vol er is geen plaats voor de maatschappij

dat laat ik over aan de koningin en haar regering

nee dit jaar ga ik voor goud

dit jaar ga ik mezelf eens goed verwennen

en dan bedoel ik niet een laarsje hier een tasje daar

nee, ik zorg dat mijn lichaam en mijn ziel nu eens krijgen

wat het verdienteen flinke knuffel op zijn tijd

een fruithapje als ontbijt

een bredere glimlach in de spiegel

want gewoon blij zijn met mijn bescheiden zelf

en dan wordt het vast en ik weet het zeker

een heel mooi jaar

Een onverwacht etentje.

Meestal weet ik een paar dagen van te voren als er mensen komen eten, maar vanochtend aan de telefoon, kwam het eruit voor ik het wist...

-waarom komen jullie niet hierheen, dat is voor jullie makkelijker dan voor ons en Sassa is niet helemaal lekker. Dat maakt toch niet uit, dan eten jullie gewoon hier, in plaats wij bij jullie...

Dat was gelukkig geen probleem.

Ik zal rekening moeten houden met wat ik reeds in huis heb. En dat is natuurlijk altijd nog aanzienlijk minder dan er in de schappen van de super ligt.

Gelukkig heb ik vanochtend reeds boodschappen gedaan, dus het is niet helemaal schraalhans keukenmeester.

Ik ben de trotse bezitter van een kleine kilo aan pangafilets. Ik heb van die heerlijke vruchtenmousse gekocht bij de AH...hopelijk heb ik daarvan genoeg voor ons allemaal. Hoewel ik heb zoveel vers fruit, misschien kan ik de mousse in een grote schaal doen en uitgebreid garnituren met de mandarijntjes en de peertjes? Ja, het klinkt allemaal wel erg simpel...

Misschien moet ik de filets maar grillen, met een paar schijven tomaat en koriander...hmmm...pasta met gemengde groenten...aaaahhh en een soepje vooraf, want ik heb nog een bakje sterkgetrokken bouillon in de vriezer...

hé, volgens mij komt het wel goed...

improviseren is eigenlijk mijn sterkste kant, maar de laatste dagen lijden we allemaal nogal aan een acute vorm van slaapgebrek. Sassa heeft serieus last van zijn tandjes. Jammer dat hij nog niet kan praten, want ik zou dolgraag willen weten, waarom die tandjes vooral s´nachts opspelen.

Maar goed, aan de slag...en geen stress alsjeblieft

Wel of niet.

Het klinkt vast oppervlakkig...maar voor mij is een kerstboom gewoon een heel gezellig huisdiertje voor een paar daagjes. Een diertje dat je lekker kan betuttelen en versieren en die gewoon op zijn plek blijft staan en alles ondergaat zoals jij dat wenst. Als het even kan graag rode ballen en witte lichtjes. En nog wat lieve versieringkjes daar tussen.

Dat kerst voor meer staat dan alleen maar dat geweldige boompje...dat besef ik wel en dat geeft deze dagen alleen maar meer sfeer en betekenis.

Maar de eerlijkheid gebiedt me te bekennen, dat ik weinig stilsta bij de geboorte van de profeet in de stal in Betlehem. Best jammer eigenlijk, want een beetje spiritualiteit kan nooit kwaad.

En toch voelt het als een diep gemis als ons huis verstoken blijft van dat gezellige groen en lichtjes.

Want de afgelopen weken voeren manlief en ik heftige discussies over wel of niet een kerstboom.

Zijn argument is dat we verkeerde en verwarrende signalen afgeven aan onze kinderen als we kerst vieren.

Mijn argument is dat we verwarrende signalen afgeven als onze kinderen verstoken blijven van een belangrijke viering, die iedereen om hen heen wel viert. Een viering overigens waar zij zelf ook in worden ondergedompeld op de peuterspeelzaal, in de winkels, bij andere mensen thuis...eigenlijk overal...behalve bij ons thuis...

Mijn overtuiging is dat je kinderen niets moet opdringen, maar ze alles moet aanbieden, zodat als ze uiteindelijk de jaren des onderscheids bereiken, zelf hun keuzes kunnen maken, maar dan ook weten waaruit ze kunnen kiezen en wat het inhoudt.

En men kan beweren wat men wil, maar feit is dat zelfs voor de nederlandse bevolking kerst slechts nog een traditioneel feest is en er is maar een klein deel voor wie kerst werkelijk de geboorte van het kindeke Jezus inhoudt. En dat is heel erg jammer vind ik...

maar dat betekent wel dat niemand zich uitgesloten hoeft te voelen om het feest mee te vieren...ik denk zelfs dat als iedereen deelgenoot is, zo'n feest uiteindelijk spiritueler kan worden, juist door het bindende karakter...

en dat zou toch heel erg mooi zijn!

Maar ik geef het toe:  mijn argumenten  worden voornamelijk ingegeven door nostalgie

Ik ben even de weg kwijt.

Mijn zoon was misschien met het verkeerde been uit bed gestapt...oververmoeid misschien, teveel indrukken de afgelopen tijd...dat zal allemaal best...

en toch voldoet het niet...

het begint mij te dagen...dat het geen kwestie van benen en indrukken is...

dat het ook geen kwestie van een bepaalde fase in man's bestaan is...de zogeheten peuterpuberteit - het mocht wat  - niks van dit alles, wat mij betreft!!!

De bokkigheid, was je niet immers een geboren ram?

De koppigheid, bij wie heb ik dat eerder gezien? Precies!

De niet te tomen energie, ik denk dat je maar op topsport moet...want anders blijf je een ongeleid projectiel...

De trots en dat vind ik eigenlijk het moeilijkste ...wat hoop je daar mee te bereiken?

In wezen ben je natuurlijk perfect...maar als benen en indrukken elkaar ongelukkigerwijze kruisen worden bovenstaande eigenschappen een duizendmaal uitvergroot en is er geen land met je te bezeilen.

En ik kan je wel zeggen, ik was het vandaag spúúgzat! 

Je bent gewend, dat ik meegeef en meedein...en ondanks alle tegenadviezen die ik voortdurend krijg, is dit wat tussen ons werkt.

Ik harmoniseer als het ware jouw innerlijke disharmonie...

tot vandaag!

Zoals jij de grenzen blééf opzoeken en mij daarin blééf tarten...dat voelde niet goed en ik realiseerde me dat je binnenkort de kleuterleeftijd bereikt en dat ik een zeker besef van redelijkheid  van jou mag verwachten.

Humor, zachtheid en speelsheid, dat hielp blijkbaar allemaal niet op een dag als vandaag. Ik heb een keukenkast vol officiele opvoedingsrichtlijnen en vandaag heb ik richtlijn consequent zijn uit de kast getrokken.

Nooit geweten dat consequent zijn zo humorloos is...zo vermoeiend en onbevredigend voor alle partijen. Het laatste wat ik beoog is je wil te breken, want als je te maken hebt met een persoonlijkheid als die van jou, krijgt deze richtlijn daar alle schijn van...

Het was een hard gelag en de tijd zal leren of ik in de toekomst toch maar niet beter mijn eigen hart kan volgen...

Slaap zacht...sterke man

Ik zit hier al een paar minuten achter mijn computerscherm

maar er komt niets...

Want vanuit mijn positie heb ik een prachtig uitzicht

op de maan...hij is vol en rond en hij zal snel verdwijnen

nog even en het is helemaal licht...dag maan

tot over een paar weken...