Ik merk het aan mijn rug. Mijn derde mannetje is nu 5+ kg. Ik weet niet wanneer het gebeurd is. Of ik heb een week lang geslapen, of hij heeft overnight een groeispurt gemaakt.
Want het is niet alleen het gewicht wat ineens verdubbeld lijkt. Sassa is ook plotseling ontwaakt...als mens. Leek hij voordien eerder op een egeltje dat een winterslaap hield. Nu lijkt het of de lente is aangebroken en het egeltje is wakker geworden, zich plotseling bewust van zijn omgeving en zich vooral bewust van de noodzaak deze nieuwe omgeving zo snel mogelijk voor zich te winnen.
Het is of hij de moppentrommel heeft ontdekt en daar voortdurend met zijn grijphandjes in ligt te graaien.
Want zodra je in zijn buurt komt, is het lachen geblazen. Soms betrap ik hem er zelfs op, dat hij dubbel ligt van de aanblik van ons plafond. Had ik eerst meestal medelijden met dat arme wezentje, zo weerloos als hij erbij lag. Nu denk ik de laatste dagen, goh, het is best leuk om baby te zijn.
Jammer, dat ik mij van mijn eigen babytijd niets meer herinner. En waarom zou dat eigenlijk zo zijn?
Je gelukkigste tijd ligt begraven in een niemandsland van herinneringen. Een niemansland, die niemand ooit kan betreden. Een vreemde speling van de natuur.
Sassa, lieve kleine grappige Sassa, je bent geweldig! Wat een enorme prestatie, deze persoonlijke groei en dat in amper drie maandjes tijd.
Commentaren