De schrik zit er nog in.
En dat is niet eens zozeer de schrik om wat er feitelijk is gebeurd, maar meer wat er had kunnen gebeuren.
Vanwege Fafa zijn euveltje was ik een week niet buiten geweest. Het gaat vandaag niet alleen al een stuk beter met hem, maar bovendien had ik vanochtend heel even oppas, zodat ik wat buitendingen kon gaan doen.
Jippie.
Dus.
Normaal neem ik de lift, want ben vaak overladen...maar nu was ik zo blij dat ik even een frisse neus mocht halen, dat ik een sprintje in het trappenhuis niet kon weerstaan...Dus met zwaargewichten huisvuil, uhum, gebruikte luiers aan beide armen roesj ik de trappen af...
dat ging goed...ik ben immers een sportieve meid!
Fout ging het, toen ik terugkwam van de apotheek en de winkel en ik een tikkeltje overmoedig de bocht nam, ons parkeerterrein op...
want, ja, hier in Nederland is het vanochtend spekjesglad...en
dat heb ik geweten
want mijn gazelle ging onderuit en sleepte haar amazone mee in haar val...
AU!!!
En het rare is...tijdens mijn val...was het eerste wat door me
heen schoot: mijn kinderen, alsjeblieft
Bang dat ik mijzelf zou bezeren, was ik niet...vreemd genoeg...ik was bang dat ik zodanig letsel op zou kunnen lopen...dat ik niet meer in staat zou zijn om voor mijn kindjes te zorgen...
en dat ik wat het moederschap ook met je doet...dat zelfs in de kwestie eigen lijfsbehoud, je kinderen nog altijd de hoofdrol spelen...
Maar ik schrijf dit blogje, dus het viel allemaal mee...achteraf.
Mijn linkerarm is wel heel pijnlijk, want gelukkig heb ik de val
opgevangen met mijn elleboog, dus morgen piep ik waarschijnlijk
anders
Wat ik geleerd heb vandaag?
Dat je beter kan uitkijken als het spekglad is
ehh...au, mijn arm!
Commentaren