oei, ik groei - als moeder

We zijn geweest.

en nu ben ik verliefd.

Verliefd op Maria en verliefd op haar naamloze mededansers.

De dansvoorstelling was spaanse flamengo. De titel La hora de la Milagros ofwel, het uur van de betovering.

En dat is precies wat ze met ons, het publiek deden. We werden betoverd en gevangen genomen in een web van stilte, donkerte, een geheimzinnige fluit die een onverstaanbaar verhaal vertelde en  toen daar ineens die danseres, die geweldige Maria...die uitsluitend haar verhaal vertelde door middel van haar lichaam

een liefdesverhaal...zelfs zonder de spaanse taal machtig te zijn, was dat duidelijk...een gedwarsboomde liefde, inmenging van bemoeizuchtige familieleden, rivaliteit en de bekende en onverslaanbare stijfkoppigheid van de geliefden...en dat laatste was heel ontroerend en heel subtiel...

en dat vond ik zo mooi, het was nooit nooit voorspelbaar, de dans was soms zo teder dat de bewegingen soms bijna in de atmosfeer gevangen bleven...want er was altijd die onderhuidse spanning...en als ik dan het gevoel had dat ik zou stikken van de opgebouwde spanning volgde de ontlading...of niet.

Ik heb tijdens de voorstelling letterlijk een aantal keren naar adem gehapt, om weer wat ruimte te krijgen...

want dat was ook wat ze met je deden...de energie die Maria en haar medespelers ontlaadden was bijna onwerelds...zo krachtig...dat er voor iets anders eigenlijk geen ruimte meer was...

je metgezel even iets in zijn oren fluisteren...je krijgt de kans niet eens zo´n gedachte te vormen...hem even een kusje geven, een kneepje in zijn hand, al die dingen die je normaal gesproken met je partner deelt...Maria gaf je daar de kans niet toe...

Want je zat daar niet met je partner...je zat daar helemaal alleen met haar en de onwereldse liefde en energie die ze met haar lichaam verspreidde...

En ik moet zeggen ze werkte niet met simpele toverspreuken...voor haar was het keihard werken...de zweetdruppels vlogen bij elke beweging in het rond, haar borst was glansde van het zweet en ze was vaak de uitputting nabij...en dan brak er dwars door het strakke flamengomasker, die prachtige glimlach van haar...het meisje Maria, die even neerdaalde op het toneel en met dat  lachje toegaf toch wel een beetje moe te zijn geworden...

en ik zat niet alleen op de eerste rij, maar ook precies in het midden en waar ik op had gehoopt...gebeurde tijdens dat soort zwakke momenten...even heel even liet ze het toe om contact te maken met het hier en nu en dat hier en nu...

dat was ik...

Ik ben boos op een vriendin. Heel erg boos. 

Het is ook wel een beetje mijn eigen schuld, want dit meisje/vrouw kon heel lang geen kwaad doen in mijn ogen. Alles wat ze zei, alles wat ze deed werd met de mantel der liefde bedekt, door mij.

Tot een paar weken terug, een paar dagen voor ik op vakantie naar het eiland zou gaan, zei ze iets door de telefoon dat me zo diep raakte...dat ik, nou ik was gewoon zo verbluft...dat ik het geslikt heb en naar beneden gedrongen in de hoop dat het verteerd zou worden ergens in dat ingewikkelde stelsel in ons lichaam...maar...zo ging het dit keer niet.

Het bleef knagen...en aan mij vreten...

en het stomme is, ik ben meestal iemand van alles uitpraten en niets voor je houden...ik kan dat niet eens, want ik ontplof gewoon als ik ook maar iets binnenhoud...

maar in dit geval...ik weet niet wat het is...het ligt een beetje aan hoe zij is, het ligt aan hoe ik haar emotioneel ervaar...en er is de wetenschap dat zij moeilijk dingen snapt en dat het waarschijnlijk een extra  frustratie voor mij zou zijn als ik mijn gevoelens zou proberen uit te leggen...

Het punt is dat dit blunder nummer drie van haar is,  de andere twee heb ik haar vergeven (zonder het met haar besproken te hebben overigens), maar deze drie blunders hadden allemaal met elkaar te maken, met een zwak plekje in mijn leven. En misschien is drie keer inderdaad scheepsrecht...ik weet niet...maar mijn hart verkilde deze laatste keer...

En wat nu?

we gaan gewoon verder en gaan het contact gewoon nog uit de weg...of wat moeten we doen...iets moet er toch gebeuren...?

Ik weet niet wat het is met het lot, maar het lot beslist meestal voor mij en niet op zo´n leuke manier.

Een paar uur geleden hoorde ik over de telefoon dat zij gister met spoed is opgenomen in het ziekenhuis met uitdrogingsverschijnselen...9 weken zwanger...ook dat nog...

Ik weet bij god niet wat ik moet voelen...schrik? Ja, ik ben wel geschrokken, maar dat zou ik zo wie zo wel zijn. Je wenst niemand iets slechts toe.

Maar zij is niet zomaar iemand. En ik behoor iets meer te voelen dan schrik. En bovendien moet ik er morgen zo snel mogelijk naar toe...dat moet...maar waar is mijn gevoel?

Ik ben hier niet goed in en ik weet absoluut niet wat ik moet doen...

De laatste dagen heb ik een reisje naar binnen gemaakt en me onderweg afgevraagd hoe ik de laatste tijd zo onderhevig kan zijn aan stemmingswisselingen.

Natuurlijk kan ik het allemaal gooien op het hopelijk aflopende proces van ontzwangeren en de vervelende hormonen die daarbij vrij komen. Maar ik weet dat er meer speelt

Mijn kinderen waren en zijn een onverwacht godsgeschenk. Ergens had ik de hoop al opgegeven ooit nog moeder te worden. Want moeder worden, doe je niet in je eentje...

 Maar goed, dat is een heel ander verhaal...

even terug naar het godsgeschenk...en de dankbaarheid die daarmee gepaard ging...

wat doe je daarmee?

Met dergelijke geschenkjes ga je uiterst zorgvuldig om, althans dat probeer je, uit alle macht...

voordat ik ooit maar in de buurt van het moederschap kwam, vond ik het ondenkbaar dat ouders hun kinderen en vaak al vrij snel naar de geboorte dumpten op een creche...zonder zelfs maar te kunnen vermoeden hoe dat voor zo´n jonge baby zou kunnen zijn...

ervan uitgaand, dat babies al een heel gecompliceerd gevoelsleven hebben...in welke ze volkomen afhankelijk zijn van volwassenen en hoe zorgvuldig wij met hun gevoelsleven omspringen.

Ik was ervan overtuigd, dat ik nooit zo egoistisch met mijn kinderen zou omspringen. Tenslotte is het al egoistisch genoeg ze ooit ongevraagd op de wereld te hebben gezet.

Mijn kinderen zouden een echte moeder krijgen, een moeder waar ze altijd een beroep op konden doen, een moeder die ze niet zou blootstellen aan een professionele emotieloze verzorging...mijn kinderen zouden altijd het gevoel hebben dat ze speciaal en uniek zijn en niet slechts één van de velen in een betaalde omgeving.

Bovenstaande klinkt natuulijk  heel erg nobel en liefdevol en dat zou het ook kunnen zijn.

Ik denk dat er inderdaad vrouwen zijn, die dit kunnen waarmaken. Die genoeg voldoening in het absolute moederschap vinden, dat ze niet alleen hun kinderen gelukkig maken, maar ook zichzelf.

God, wat bewonder ik dit soort vrouwen.

Want was dat niet ook mijn ambitie en was ik niet overtuigd, dat ik dit ook in mij had?

Wordt vervolgd, hopelijk 

Dit komt meer in de buurt.

Ik ben er wel, maar ook niet helemaal. Ik kijk naar wat er gebeurt om mij heen en voel me een buitenstaander...voel niet dat ik op de een of andere wijze verantwoordelijk zou moeten of kunnen zijn voor het verloop van de dingen.

Lang kun je dat in een gezin met kleine kinderen natuurlijk niet volhouden.

Arme Sassa, die, normaal gesproken toch een makkelijke slaper (knock on wood!!!)is, werd sinds ik hem in bed had gelegd, telkens weer huilend wakker. Zodra ik in beeld verscheen, verdween prompt het huiltje en kwam er een stralend lachje tevoorschijn...en dit deed hij elke keer...

op een gegeven moment voelde ik me door hem behoorlijk bij de neus genomen...dus bij het laatste huiltje weigerde ik mijn geplaagde neus aan hem te laten zien en liet hem huilen...

 Ga je niet even bij hem kijken?

Nee, laat hem maar huilen, dan valt hij vanzelf in slaap...

Ik word aangekeken alsof ik moederoverste der oude toverkollen ben, maar negeer verder alle nonverbale lichaamsuitingen.

Zuchtend staat papa op en loopt naar zijn arme baby, die prompt lief begint te lachen en ik ook, maar dan in mijn vuistje, maar dan betreedt papa de woonkamer en zegt bezorgd dat zijn neusje verstopt is en dat hij daarom telkens wakker wordt...

en dat krijg je er dus van als je in een dichte mist deelneemt aan het leven, dan gaat het leed van je dierbaren zomaar aan je voorbij...

met de staart tussen de benen en een hart vol schuld pel ik een ui en snijdt deze doormidden...

zo Sassa, aan je linkeroortje een uitje en een uitje aan je rechteroortje...dat slaapt vast lekkerder...

en mama zal het nooit meer doen...jou niet horen, jou niet zien...want daar ben je veel te lief en veel te speciaal voor...