oei, ik groei - als moeder

Zoals uit de titel al blijkt, is Kam en het meisje, een echt verhaal.

Het gaat over een lieve jongen, een neef van me...die wanhopig probeert twee dingen tegelijk te doen: voor het eerst in zijn leven jaagt hij zijn eigen geluk na, maar hij zou Kam niet zijn als hij niet ook probeerde de mensen om hem heen gelukkig en tevreden te houden.

En hier wringt voor hem de schoen...

Door te kiezen voor het meisje waar hij zielsveel van houdt, maakt hij een ander meisje, zijn nichtje ongelukkig...

Maar dat is nog niet alles. De moeder en het zusje van zijn nichtje zijn woedend op hem, omdat hij een ander verkiest boven Bouch. En bleef hun woede maar beperkt tot Kam, dan zou hij zich daar nog mee kunnen verzoenen...maar de woede breidt zich uit tot zijn moeder en zijn broers en zussen en het duurt dan ook niet lang of Kam voelt dat hij in een onmogelijke positie is gemanoevreerd...een positie waarin hij zowiezo de slechterik is en zal zijn...want welke keuze hij ook zal maken, iemand zal hij daar onaangenaam mee treffen...

Ik en ik denk velen met mij, heb lang in spanning gezeten, wat hij nou uiteindelijk zou doen...

Mijn opluchting was dan ook zeer groot, toen ik hoorde dat hij over een paar weken, rond de jaarwisseling in het huwelijk zal treden met zijn vermaledijde geliefde.

Ik hoop dat ze heel gelukkig worden.

Ze kon teruggaan naar Spanje. Met de staart tussen haar benen.

Of ze kon hier blijven, familie genoeg bij wie ze zou kunnen aankloppen. Maar ze kon natuurlijk ook wel voorspellen hoe dat zou aflopen.

Nu waren haar nichtjes nog haar beste vriendinnen, maar zou dat na een paar maanden nog zo zijn? Ze had zo haar twijfels. Bovendien kon ze zich niet voorstellen dat ze het gecommandeer van haar ooms en tantes lang zou kunnen verdragen.

En dan bleef er eigenlijk nog maar één andere optie. Een meisje alleen. Nee, daar mocht ze niet aan denken, niemand in hun familie was zo laag gezonken. En bovendien was het niet zo, dat prostituees van tijd tot tijd de stad werden uitgejaagd. Nee, niet echt aantrekkelijk. Wat dan?

Eenmaal thuis in het lege huis, maakte ze haar koffer open. Bovenop lag een olijfgroen gewaadje. Haar hand beeft als ze de stof aanraakt. Het is een negligé. Iemand heeft dat in haar koffer gestopt, vlak voor haar vertrek. Wie kan dat anders geweest zijn dan haar broer.

Waren zijn laatste woorden op het vliegveld niet immers: ga je geluk achterna, meisje, en verover het met al je charmes...

En tijdens de laatste maaltijden thuis had hij haar aldoor zo raar aangekeken. Ze miste hem. Was hij maar hier. Hij wist altijd wat je in situaties als deze moest doen. Ze concentreerde zich en probeerde zich in hem te verplaatsen. Wat zou hij nu tegen haar hebben gezegd?

Kinza, zou hij tegen haar zeggen, als jij hem niet kan krijgen, zorg dat hij jou ook niet kan krijgen...

 Wordt vervolgd...

Kam en het meisje

Haar maag krimpt samen als de luifel van de zaak in beeld komt.

Verstrooid overhandigt ze de taxichauffeur geld en struikelt halsoverkop de taxi uit. De chauffeur roept haar terug, maar Kinza staat inmiddels in de winkel en wacht nerveus op een teken van leven in de bedompte ruimte. Het lijkt een eeuwigheid, maar dan komt er eindelijk een verslonste man, krabbend en snuivend, binnensloffen en vraagt bars wat ze verlangt. Wat ik verlang, denkt Kinza en de haartjes springen weer overal op haar lijf overeind, wat ik verlang, is jouw winkelbediende.

Ik, eh, heb een boodschap voor Kam, hoe laat komt hij terug? De man kijkt haar niet-begrijpend en enigszins ongeduldig aan.  Dan gaat er hem een licht op. Ja, ja Kam, die goeie ouwe Kam...

Maar Kam werkte al een tijd niet meer hier en nee, hij had geen adres van hem en jongedame, al had ik die wel...aha, ik snap het, hij heeft je zeker laten zitten...?

 Maar Kinza is al weg. Terwijl ze stond te praten met de eigenaar, was haar namelijk iets te binnen geschoten.

Hij, Kam, had het langgeleden eens gehad over zijn oom  en wat hadden ze toen samen moeten lachen, want inderdaad de wereld is klein, want zij kende de kinderen van die oom nog van de kleuterschool en als ze niet waren verhuisd, wist ze wel een beetje waar ze woonden.

Taxi! Naar de kleine huisjes, alsjeblieft...

Kleine huisjes, kleine huisjes, oja, hun huis was tegen een delicatessenwinkeltje aangebouwd.  Goed, dat schoot op. Daar was dus hun huis. ..

Een kleine jongen deed open en voor ze zelfs tot tien kon tellen zat ze al in de salon. Het schattige jongetje was zijn moeder gaan halen.

Welkom! Welkom! Welkom in ons nederige stulpje! Dus je bent een kennis van mijn schoonzus...aha...nou, en hoe gaat het met jou en je familie? Hmmm...meisje doe niet zo gek, je kunt niet met een jas aan eten, dus geef maar hier je jas...nee, ik sta er op, jij eet gezellig een hapje mee...

Dit ging perfect.

Hoe kort ze ook in Spanje had gewoond, één ding had ze snel opgepikt: de spanjaarden draaiden niet lang om de hete brij heen. Maar Kinza wist dat ze eerst uitgebreid met de familie moest tafelen, misschien zelfs even samen een siestaatje houden, een kopje thee drinken en dan zou ze tussen neus en lippen door kunnen informeren naar het adres van Kam.

En aldus geschiedde. Het was gezellig, de dochters en de moeder waren heel hartelijk en Kinza voelde hoe het ijzer heter en heter werd.

Al pratende informeerde ze naar de gezondheid van de kinderen van de schoonzus. Het gaat met iedereen goed...hmmm...en de middelste, nee, ik bedoel, Kam, dat is toch de middelste zoon, werkt hij nog altijd in de fotozaak...nee? O waar werkt hij dan nu?

Voor iemand het felbegeerde antwoord kan geven, springt Bouch overeind...

Wordt vervolgd...

Kam en het meisje

Had ze het aan zien komen, die arme Bouch. Nee, dat had ze niet. Tegen beter weten in had ze jarenlang zijn vriendelijkheid in eigen voordeel geinterpreteerd. Maar nu, tanden op elkaar. Niemand mocht iets merken van het blauwtje dat ze zojuist gelopen had.

Ondertussen volgt de trouwe klant met de hemelse grijns haar ouders op een langdurige reis naar Spanje. Ik zeg het ook eigenlijk verkeerd: geen reis, eerder een definitieve emigratie. Eenmaal in Spanje begint onze trouwe klant, we zullen haar Kinza noemen, want eerlijk gezegd weet ik haar naam niet meer, te dromen. En het is elke nacht de zelfde droom. Er staat een man in een kamer vol lachende foto's en hij draait zich naar haar om...lach jij ook eens naar mij, vraagt hij haar streng...

En elke nacht wordt ze huilend wakker en ziet ze die jongen voor zich, die jongen in die fotozaak...die jongen met wie ze zo fijn kon praten alsof ze hem al haar hele leven kende, alsof ze broer en zus waren, zo vertrouwd...

Kinza kan niet aarden in het land van de matadors. Ze heeft een ander soort man leren kennen, een gevoelige man,  maar hij woont niet hier, niet in dit vreemde land.

Haar ouders zijn inmiddels gesettled en piekeren niet over om de boel op te breken.

Toch zien ook zij wat er voor hun eigen ogen gaande is. Hun dochter, hun prachtige levendige dochter is langzaam aan het verdwijnen. Ze verliest niet alleen aan gewicht, maar verdwijnt bijna letterlijk meer en meer uit beeld. Ze moeten haar in het grote nieuwe huis soms urenlang lopen zoeken, voor ze haar dan eindelijk vinden in een klein erkertje, verscholen achter het dikke gordijn. Hoorde je ons niet roepen, Kinza? Nee, serieus ze had hen niet gehoord...

En op een goede dag gaven de ouders het op. Ze mocht haar koffers pakken, het vliegtuig zou over enkele uren vertrekken...

Hoog in de lucht, dicht bij het raam keek ze naar slagroomtoefjes en voelde hoe de haartjes rechtovereind stonden op haar armen en benen. Ik kom naar je toe, zei ze zacht, ik kom naar je toe...

Het was geen lange reis en dus was het een kwestie van haar koffers in de hoek gooien en de deur uit te rennen. Gelukkig, dit was het land van de taxi's, ze hoefde alleen haar hand maar op te steken en er stopte een rode taxi vlak voor haar voeten. Naar de Koninginnenstraat, je weet wel, die fotozaak op de hoek...

Wordt vervolgd...

Kam en het meisje

Kam werkt in een fotozaak. Onder zijn klanten bevindt zich een trouwe klant, die sinds jaar en dag zijn winkel bezoekt. Deze klant betreedt de winkel met een verwachtingsvolle glimlach en verlaat de winkel hemelsgrijnzend...elke keer weer.

Zo, denk je nu misschien, wat gebeurt daar allemaal  in die winkel? Eigenlijk helemaal niets bijzonders. Ik denk dat het veeleer de uitstraling  van de winkelbediende is...

Deze Kam, ik zal hem wat uitgebreider beschrijven is namelijk  een rustige introverte jongeman. Hij heeft donkere doordringende ogen en een ietwat ernstige uitstraling.

Onoplettende voorbijgangers zouden kunnen concluderen dat hij boos is. Maar ik heb hem eerlijk gezegd zelden boos gezien of hij moest danig in zijn rechtvaardigheidsgevoel zijn aangetast. Ja, dan had hij beslist een te kort lontje.

Nou, denken veel mensen vaak, dat stil synoniem is aan dom. Maar niets is minder waar. Kam kijkt graag de kat uit de boom bij mensen en voorvallen vooraleer hij reageren zal. En ik denk dat hij dan vervolgens zich genuanceerder uitlaat dan menigeen.

Afgezien van zijn intrinsieke aantrekkelijkheden, beschikt hij ook nog eens over een zeer aantrekkelijke buitenkant. Het zal niemand verbazen dat een hoop meiden hem wel zien zitten.

Zo ook Bouch, zijn nichtje. Ze zien elkaar van baby af, wekelijks dan niet dagelijks en haar liefde groeit met elke ontmoeting. Voor haar is er maar één ding zeker in dit leven : Kam wordt ooit haar man.

Op een dag liepen ze toevallig samen op straat en kon ze het niet langer voor zich houden. Ik weet niet wat ze had verwacht, maar een afwijzing daar had ze zeker geen rekening mee gehouden.

De afwijzing kwam echter wel, in fluweel verpakt en met een lijdende trek op zijn gezicht.

Lieve Bouch, het is niet dat je niet de moeite waard zou zijn. Zeker niet. Maar je bent mijn bloedeigen nichtje en we zijn opgegroeid als broer en zus en zo kijk ik ook naar jou...ik zal jou nooit anders kunnen ervaren als een zusje...het spijt me...

Wordt vervolgd...