oei, ik groei - als moeder

Ik ben even de weg kwijt.

Mijn zoon was misschien met het verkeerde been uit bed gestapt...oververmoeid misschien, teveel indrukken de afgelopen tijd...dat zal allemaal best...

en toch voldoet het niet...

het begint mij te dagen...dat het geen kwestie van benen en indrukken is...

dat het ook geen kwestie van een bepaalde fase in man's bestaan is...de zogeheten peuterpuberteit - het mocht wat  - niks van dit alles, wat mij betreft!!!

De bokkigheid, was je niet immers een geboren ram?

De koppigheid, bij wie heb ik dat eerder gezien? Precies!

De niet te tomen energie, ik denk dat je maar op topsport moet...want anders blijf je een ongeleid projectiel...

De trots en dat vind ik eigenlijk het moeilijkste ...wat hoop je daar mee te bereiken?

In wezen ben je natuurlijk perfect...maar als benen en indrukken elkaar ongelukkigerwijze kruisen worden bovenstaande eigenschappen een duizendmaal uitvergroot en is er geen land met je te bezeilen.

En ik kan je wel zeggen, ik was het vandaag spúúgzat! 

Je bent gewend, dat ik meegeef en meedein...en ondanks alle tegenadviezen die ik voortdurend krijg, is dit wat tussen ons werkt.

Ik harmoniseer als het ware jouw innerlijke disharmonie...

tot vandaag!

Zoals jij de grenzen blééf opzoeken en mij daarin blééf tarten...dat voelde niet goed en ik realiseerde me dat je binnenkort de kleuterleeftijd bereikt en dat ik een zeker besef van redelijkheid  van jou mag verwachten.

Humor, zachtheid en speelsheid, dat hielp blijkbaar allemaal niet op een dag als vandaag. Ik heb een keukenkast vol officiele opvoedingsrichtlijnen en vandaag heb ik richtlijn consequent zijn uit de kast getrokken.

Nooit geweten dat consequent zijn zo humorloos is...zo vermoeiend en onbevredigend voor alle partijen. Het laatste wat ik beoog is je wil te breken, want als je te maken hebt met een persoonlijkheid als die van jou, krijgt deze richtlijn daar alle schijn van...

Het was een hard gelag en de tijd zal leren of ik in de toekomst toch maar niet beter mijn eigen hart kan volgen...

Slaap zacht...sterke man

De schrik zit er nog in.

En dat is niet eens zozeer de schrik om wat er feitelijk is gebeurd, maar meer wat er had kunnen gebeuren.

Vanwege Fafa zijn euveltje was ik een week niet buiten geweest. Het gaat vandaag niet alleen al een stuk beter met hem, maar bovendien had ik vanochtend heel even oppas, zodat ik wat buitendingen kon gaan doen.

Jippie.

Dus.

Normaal neem ik de lift, want ben vaak overladen...maar nu was ik zo blij dat ik even een frisse neus mocht halen, dat ik een sprintje in het trappenhuis niet kon weerstaan...Dus met zwaargewichten huisvuil, uhum, gebruikte luiers aan beide armen roesj ik de trappen af...

dat ging goed...ik ben immers een sportieve meid!

Fout ging het, toen ik terugkwam van de apotheek en de winkel en ik een tikkeltje overmoedig de bocht nam, ons parkeerterrein op...

want, ja, hier in Nederland is het vanochtend spekjesglad...en dat heb ik geweten

want mijn gazelle ging onderuit en sleepte haar amazone mee in haar val...

AU!!!

En het rare is...tijdens mijn val...was het eerste wat door me heen schoot: mijn kinderen, alsjeblieft

Bang dat ik mijzelf zou bezeren, was ik niet...vreemd genoeg...ik was bang dat ik zodanig letsel op zou kunnen lopen...dat ik niet meer in staat zou zijn om voor mijn kindjes te zorgen...

en dat ik wat het moederschap ook met je doet...dat zelfs in de kwestie eigen lijfsbehoud, je kinderen nog altijd de hoofdrol spelen...

Maar ik schrijf dit blogje, dus het viel allemaal mee...achteraf.

Mijn linkerarm is wel heel pijnlijk, want gelukkig heb ik de val opgevangen met mijn elleboog, dus morgen piep ik waarschijnlijk anders

Wat ik geleerd heb vandaag?

Dat je beter kan uitkijken als het spekglad is

ehh...au, mijn arm!

Mijn kind wordt groot.

Ooit was hij verzot op zoentjes en knuffeltjes. Hoe vaak geneerde ik mij niet in de winkel, als hij spontaan op een ander kindje afliep en hem of haar een kusje gaf, dit soms tot ongenoegen van moeder en kind, moeder trok haar wenkbrauwen dan op en het kind zette het op een huilen. Ik heb Fafa nooit goed kunnen uitleggen dat niet iedereen verzot was op blijken van genegenheid...

Dat was Fafa, ons knuffelbeertje, mijn gevoelige ventje...

Maar hij wordt groot en ontwikkelt zich lichamelijk, geestelijk als wel als emotioneel. Het gaat mij soms te snel en ben ik daar als moeder nog lang niet aan toe.

Soms laat ik me een beetje gaan in mijn momenten van onstuimigheid en dan merk ik dat hij zich ongemakkelijk begint te voelen.

Zulke momenten doen pijn; voelt  als afscheid van een zeer intieme fase die we samen hebben gedeeld. De fase van baby zijn. De fase van mama ´s kindje wíllen zijn.

Nu lijkt de fase aangebroken dat hij vooral zich zelf wil leren zijn. En dat is goed. Dat is een emotionele stap in zijn ontwikkeling die noodzakelijk is om verder uit te groeien tot een zelfbewuste individu.

Vandaag merkte ik dat ik Sassa uitbundigder knuffelde dan normaal en intens genoot van zijn geschater en zijn plezier. Want als Fafa nu in de terugtrekfase is, is Sassa nu in de fase dat hij op weg is naar mij toe...het is alsof hij mij onlangs pas heeft ontdekt en niet meer van plan is mij te laten gaan.

Dank je wel Sassa voor je onvoorwaardelijke babyliefde. We hebben gelukkig nog een zee van tijd vóór jij ook een eigenzinnige kleuter wordt...

 En wat mijn oudste betreft...ach, lieverd, mama doet haar best je te volgen in je behoeften, maar het is niet altijd makkelijk. Maar het moet, want jij hebt het voor het zeggen, het is jouw lijfje en het zijn jouw gevoelens en niemand mag die forceren.

Zelfs een liefhebbende moeder niet.

Volgende week een afspraak met de directrice van een basisschool.

Ze klonk erg aardig aan de telefoon. Ik vroeg haar, of ik niet te laat was met inschrijving en ze begon hartelijk te lachen. Bij haar zou ik nooit te laat zijn, want ze waren een openbare basisschool en openbare basisscholen mochten geen leerlingen weigeren, al zaten ze propjesvol.

Ik had mijn kind graag naar een jenaplan of een vrije school willen sturen. Maar die scholen hebben wachtlijsten en schrijven kinderen al in, zodra ze zes maandjes oud zijn.

Ik wilde mijn kind zo graag de ervaring meegeven van een gek schoolsysteem, van een schoolsfeer waarin je s ochtends begroet wordt door valsblaffende waakhonden, waar je wollen wintertrui bijkans werd opgevreten door de net zo valse geiten, waar het mogelijk was dat het schoolhoofd door de dominante ram op de horens werd genomen...waar kortom veel anarchie en vooral heel veel creativiteit heerste...waar naar kinderen werd geluisterd alsof het allemaal mini einsteins in een notedop waren...

Waar elke week feestelijk werd afgesloten met een viering...waar achtjarige meisjes met bloedrode lippen op de hoge hakken van hun mama op het podium de sterren van de hemel dansten...waar je heuse slangen mocht gebruiken voor je werkstuk...waar niets te dol was en alles serieus werd genomen...

Zet ik dat af, tegen de kille structuur en discipline en braaf je huiswerk maken en scoren op netheid en orde...dan draait mijn maag zich om...

En tegelijkertijd realiseer ik mij, dat ik niet mijn behoeften en mijn eigen verkleurde nostalgie mag  projecteren op Fafa. Tenslotte is Fafa een heel ander iemand, met andere behoeften en andere noden...

En als ik heel eerlijk ben, weet ik ook, dat juist Fafa, met al zijn enthousiasme en energie sturing en structuur nodig heeft.

Iets wat hij van mij veel te weinig krijgt, chaotische en verstrooide moeder als ik meestal ben.

Misschien was dat getreuzel voor één keer goed.

Het lot heeft gekozen en het heeft waarschijnlijk wijs gekozen...

Morgen ben je 6 maanden. Het is gewoon niet te geloven. Maar het is toch zo.

We hebben ondanks je prille bestaan al heel veel samen meegemaakt. Misschien wordt het tijd voor een terugblik.

Het wordt natuurlijk mijn versie van het verhaal. Alhoewel je al heel veel kunt,  je eigen verhaal vertellen kun je nog niet. Maar dat komt nog wel. Alles op zijn tijd.