ja buurvrouwtje, je rozen staan prachtig bij!!!
Maar ehhh...de koffie staat klaar hoor en het poortje is open...het is zo lastig praten zo...
peuterland is humorland
Als je de slaap niet kunt vatten, blijf dan niet eindeloos in bed draaien, van je linkerzij op je rechterzij en weer terug, daar wordt alleen maar je matras onrustig van en je bedpartner ook.
Nee, sta op, maak een vandeling door het huis, zet een kopje kamillethee, drink dat rustig op aan de keukentafel.
Ga vervolgens naar het toilet om je blaas leeg te maken, want met een volle blaas kun je zeker de slaap niet vatten...
Soms denk ik dat mannen echt denken dat je een baby gewoon in de winkel kunt kopen. En dat je het product kunt terugbrengen als het je teveel wordt. Of misschien zie ik het verkeerd. En zijn mannen gewoon behebt met een teveel aan romantiek.
Nummer twee is nu zes maanden en slaapt pas sinds kort door (belangrijke informatie!!!) en papa begint nu al over nummer drie. Fafa, zeg eens, zou je graag een zusje willen hebben?
(...????...)
Mijn mond valt open van verbazing: Fafa, zeg eens? Sinds wanneer beslissen kinderen over dit soort zaken?
En natuurlijk ziet fafa een zusje wel zitten. Want dat broertje, tja, dat broertje, daar is hij toch wel een beetje in teleurgesteld, misschien dat een meisje wel met hem kan spelen en praten.
Ja, papa, dat is een goed idee!!! Mama, wanneer krijg ik nou dat zusje?
En nu is het aan mama om uit te leggen dat er helemaal geen zusje komt.
Want als 1,5 kind het gemiddelde is, dan zit ik met 2 toch al aan de hoge kant. En nou maar hopen dat fafa vandaag en de rest van de week veel spannende dingen meemaakt. Nog altijd het beste medicijn tegen goede ideeen. Vandaag mag hij voor het eerst op de tractor bij zijn oma...nou dat is alvast een goed begin...
Zondagochtend, zes uur. Het gezin is compleet. Onze ruimte is krap en is nooit bedoeld geweest voor vier beweeglijke wezens. Als mijn ogen opdringerig betast worden door Fafa, maak ik een kladlijstje in mijn hoofd van uitwijkmogelijkheden. Er zijn verschillende opties. Vader en peuter gaan lekker eropuit. Of mama en peuter. Bijvoorbeeld met de fiets op zoek naar een leuke speelgelegenheid of bijvoorbeeld met de bus naar de dierentuin. .. Of - een andere mogelijkheid- we gaan met zijn allen erop uit... Nee...dat laatste is een beetje hetzelfde als met vakantie gaan. Een hoop stress: hoeveel flesjes, hoeveel luiers, hoeveel extra rompertjes, t-shirtjes etc. Uiteindelijk zouden we dan bepakt en bezakt bij de bushalte staan, lopen dan de bus in, gaan zitten en bedenken -net als de bus optrekt- dat we de lotiondoekjes zijn vergeten...Moeten we nou terug, blijven we zitten...? Help! Eerst maar koffie voor ik nog meer rampscenario's bedenk. Ik haal resoluut Fafa's vingers uit mijn ogen en sta op. Terwijl ons koffiezetapparaat lekker ouderwets staat te pruttelen, hoor ik slaperige maar volwassen geluiden uit de slaapkamer komen. Het zijn voorstellen: Wat als we gewoon thuisblijven, vraagt mijn man. Nee...thuisblijven is geen optie. Thuisblijven is immers gejengel en gezeur en een man die daar niet goed tegen kan. Uiteindelijk blijven we dan toch thuis en mesten we ons appartementje uit. Dat is onverwacht dolle pret. Want koffers worden tevoorschijn gehaald en vergeten speelgoed duikt uit het niets op. O mama! Kijk! Dat is toch van mij, van toen ik nog 10 jaar was! Er is sprake van een soort omgekeerde efficientie. Onze gangkast raakt leger en overzichtelijker. De veel te warme winterjassen verdwijnen bijvoorbeeld in één van de koffers. Echter ondertussen helpt Fafa ook een handje mee. Alles wat ooit van hem was, wordt door hem enthousiast uit zijn koffer gehaald en vrolijk door de kamer verspreid. Dit is iets waar ik duidelijk niet tegen kan en ik voel mijn wanhoop groeien en dan gebeurt het. ...volkomen onverwacht krijg ik antwoord op een vaak gestelde vraag: vullen wij elkaar eigenlijk wel goed aan? Ja, wij vullen elkaar goed aan. Want manlief onderschept mijn stille paniek en zegt met een knipoog: laat maar, dat ruim ik straks allemaal op, als we klaar zijn. Liefde is... elkaar aanvoelen tijdens het opruimen.
Hij heeft blijkbaar een wat vervormd beeld van politiemensen, want hij kijkt de man/vrouw/kind heel nors aan en probeert ze duidelijk te intimideren.
Gelukkig weet hij niet hoe belachelijk en ongeloofwaardig hij eruit ziet. Want iedereen weet en zelfs de nieuwe mensen hebben het al binnen 60 seconden door: dit jongetje is een ongelooflijk vriendelijk mannetje, neigend naar het softe....
Gisteren zouden we bezoek krijgen van een kennis. Door de telefoon had de kennis gezegd, dat ze haar dochter ook mee zou nemen. Nu was het lang geleden dat Fafa de dochter had gezien en bovendien was hij toen nog te jong om zich daar nog veel van te herinneren.
Hé, dacht ik, dat is leuk! Want de dochter is een Echte Politiedame. Leuk voor Fafa om even onder ons te zijn. En inderdaad, de voorpret mocht er zijn: heeft zij ook een eche Pet? Ja, dat heeft ze. O en kijkt ze ook heel streng? En gaat zij mij ook zo een boete geven, als ze binnenkomt? Nee, dat denk ik niet...en zo gaat het nog even door, tot de bel gaat.
En dan komt de dame binnen, in een roze truitje en het haar in een paardenstaart en Fafa kijkt verbluft naar deze Nep Agent.
Waar is jouw pet, vraagt hij haar argwanend. Die ligt in de auto, want ik heb nu geen dienst. O!
Ik vertel het meisje dat Fafa ook bij de politie is. Ze heeft meteen belangstelling en wil met hem nieuwtjes uitwisselen als collega's onder elkaar.
Maar nu wordt het Fafa toch wel een beetje teveel. Hij voelt zich wel echt klein naast deze beroeps.
Het wordt tijd voor het echte
werk. Hij verdwijnt in de wasruimte, is daar even bezig en
komt dan zelfverzekerd binnenstappen. Het is dan wel
géén politiepet daar op mijn
hoofd, maar wat dacht je van een paar wasknijpers op mijn
neus en mond? Ja, daar kan jij niet tegenop met je paardestaart,
hé
Commentaren